Wanneer we onze polsslag door de huid heen voelen, stellen we ons hart voor als een trommel die bij elke slag uitzet. Maar in werkelijkheid is het hart meer bezig met ersen en wringen dan met beuken. Het begin zo: elektriciteit afkomstig uit speciale cellen (de zogenaamde gangmakercellen) – eerst aan de bovenkant van het hart en dan naar omlaag – zet het hart ertoe aan heet bloed naar buiten, door de aortaklep, te persen. Dat persen is als het uitwringen van een natte handdoek. De golf bloed die uit het hart wordt gestuwd, wordt in de aorta zelf gespoten. De aorta is de grootste lichaamsslagader en ontspringt uit de linkerhartkamer. Hierlangs gaat het zuurstofrijke bloed naar de rest van het lichaam. Zodra dat gebeurt, ontspant het hart zich, alsof de handdoek even wordt losgelaten. Tegelijkertijd ontspannen zich ook de kransslagaderen die aan de buitenkant van het hart liggen. Vervolgens komt er ruimte tussen de dicht opeengepakte spiercellen en stroomt het zuurstofrijke bloed, dat even daarvoor uit het hart was gespoten, de slagaderen aan de buitenkant van het hart binnen; het vindt zijn weg tussen de cellen en ‘voedt’ ze. Het meeste uitgepompte bloed voorziet de rest van lichaam van brandstof – maar pas als het hart zijn aandeel heeft opgeëist en de eerste slok van de vitale vloeistof heeft bemachtigd.
Het hart is heel bedreven in de overlevingskunst en zorgt daarmee voor ons overleven. Het zorgt eerst voor zichzelf voordat het andere organen bedient. Het lichaam heeft zo zijn eigen pensioenfonds voor het toekomstig welzijn: bij elke hartslag betaalt men een premie en hoe meer men kan missen (door bloed door de kransslagaders te pompen), hoe beter het leven zal zijn als men ouder wordt. Na het uitwringen van de handdoek – bloed de aorta in persen, gevolgd door spierontspanning en het zichzelf voeden van het hart geven de gangmakers het volgende signaal af en begint het hele proces van voren af aan.
Recent Comments
